Het schaamrood van de Shelf of Shame

Liefde voor bordspellen is niet inherent aan koopwoede, maar de twee gaan wel vaak samen. Er zijn zoveel toffe spellen te vinden en dan kan het verleidelijk zijn - als je rondneust in de lokale spellenwinkel, op de forums van Budgetspelen of op Kickstarter - om er weer eens een paar aan te schaffen. Zo groeit je collectie langzaam maar zeker en soms sneller dan je ze allemaal spelen kan.

Wat je dan krijgt, is een plank met spellen in huis die smeken om aandacht. Gefeliciteerd, nu heb je een shelf of shame, zoals dat genoemd wordt. Want het is toch een beetje gênant om te moeten uitleggen aan toevallige bezoekers hoe het kan dat je al dat geld hebt uitgegeven aan karton dat er maar ligt te liggen. Maar is het echt een ‘shame’, ofwel een schande om spellen te kopen en niet te spelen? Is deze term bedacht omdat hij zo mooi allitereert of heeft hij ook echt een betekenis?

Shelf life
Sommige mensen noemen hem dan ook liever een shelf of opportunity. Dat klinkt wat positiever, maar uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. De vraag blijft waarom een stapel ongespeelde spellen een label nodig heeft. Dat ga ik eens onderzoeken door te kijken naar mijn eigen shelf of shame en nagaan wat ik daarbij voel.


Mijn stapel is niet gigantisch: er liggen 28 spellen bij mij in huis die ik nog nooit heb gespeeld. Dat betekent dat ik één op de vijf spellen in huis nog niet heb opengemaakt. De meeste heb ik zelf gekocht of gekickstart, een enkele was een cadeau.

Les 1
Een uitzondering daargelaten wil ik alles van de vermaledijde plank graag nog een keer spelen. Waarom doe ik dat dan niet gewoon? De voornaamste reden is tijd: oude favorieten gaan soms voor, net als al die nieuwe spellen die ik kennelijk wel meteen speel en bij gebrek aan meer spellenavonden blijft de rest dan liggen. Les één: koop niet meer spellen dan je redelijkerwijs kan spelen. Ik weet nu waar ongeveer mijn grens ligt, met tijd voor gemiddeld drie grotere spellen per week. Solo niet meegerekend!

Les 2
Voor sommige spellen geldt dat ik te weinig gelegenheid heb om ze te spelen met de mensen in mijn omgeving. Ik speel soms met een groep vrienden, soms met één vriend en soms bij een vereniging en niet elk spel past bij iedere setting. De één duurt te lang, de ander is te droog en weer een ander heeft te veel interactie. Ik vind het prima dat ik bepaalde spellen maar in één specifieke samenstelling van medespelers kan spelen, maar als je te veel spellen voor die niche hebt, komen ze dus nooit op tafel. Les twee: weet bij het kopen met wie je dat spel gaat spelen. Want zonder medespelers heb je er weinig aan. Zo ligt al een hele tijd een prachtige nieuwe uitgave van het bewierookte veilingspel Modern Art op me te wachten, maar er kunnen maar 3 tot 5 spelers meedoen. Dat blijkt een lastig aantal voor de gemiddelde bijeenkomst.

Les 3
Toen ik voor het eerst Kickstarter ontdekte, ging ik daar iets te enthousiast mee tekeer. Dat merk je als je zoveel maanden later spellen opgestuurd krijgt die je bijna vergeten was en waar je op dat moment eigenlijk helemaal niet zo warm meer van wordt als op die dag dat je een knopje indrukte om het te kopen. Prima, daar heb ik van geleerd. Maar wat ik nog niet geleerd heb, is om in te zien dat een ander er misschien blijer mee is. Vandaar les drie: ligt het te lang te verstoffen, verkoop het dan maar.


Schaam ik me voor mijn shelf of shame? Nee, hij is de belichaming van een leerzame ervaring over mijn behoeftes binnen deze leuke hobby. Schade en schande wil ik het niet noemen, want daarvoor zijn de spellen te leuk, maar ik ben er wel wijzer door geworden. Hij zal wel helemaal nooit verdwijnen, maar het doel is om hem binnen een half jaar te halveren. Ik heb een dag bedenktijd voor online aankopen ingevoerd, ik wil elke maand een bestoft spel in roulatie brengen en wat er dan nog ligt na een half jaar gaat eruit.

Hoe staat het met jouw shelf of shame? Zit hij je dwars of niet? Of heb je de balans tussen kopen en spelen perfect op orde? Laat het weten in de reacties!

Tekst: Klaas Kaptijn

Geplaatst door Grrrr op 15-08-2019 00:04
Aantal keer bekeken: 629

Reacties

Door Usurper (70 reacties) op 15-08-2019 09:16
( PM )
Bij mij ligt thuis ook een behoorlijke stapel te wachten om te spelen.
Ik ging in mijn enthousiasme vaak spellen kopen om met mijn vrouw te kunnen spelen of mijn kinderen enthousiast te maken. Dat was geen goede gedachte. Maar ze vinden het wel eens leuk om mee te spelen, maar dan graag een spel wat ze kennen (Splendor en Sushi go).
Vandaar dat ik mezelf heb opgelegd om alleen spellen te kopen die ook solo gespeeld kunnen worden. Dan weet ik zeker dat het op tafel komt. En na 5 keer spelen beoordeel ik of ik het spel wil houden of in de verkoop zet.
Wat ook goed werkt voor mij is een budget per maand. Dan ga je toch kritischer kijken.
Door MaryAnn (107 reacties) op 15-08-2019 09:58
( PM )
Ik heb inmiddels een soort van regel: als ik wat nieuws kan kopen, betekent het ook dat er iets ligt wat niet gespeeld wordt, dus dan kan er ook wat weg.
Ik woon ook niet zo groot, dus ik kan ook niet teveel bewaren. Ik heb nu in mijn kallax kast 4 vakken voor bordspellen. Dat probeer ik zo te houden.

Edit: Wat neerkomt op, wat ik nu zo na tel, 40 bordspellen (uitbreidingen niet meegeteld) van verschillende formaten. Meer dan ik dacht..
Door Skull_kid (1578 reacties) op 15-08-2019 10:52
Rol: Forum Moderator
( PM )
Ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe groot mijn SoS is Maar ik heb het gevoel dat er niet àl teveel spellen op staan.

Ik ben sowieso gestopt met Kickstarter (voorlopig in ieder geval) nadat er vorige maand in 2 weken tijd 4 spellen kwamen. Pas dan valt het op, hoe absurd het eigenlijk is

Daarnaast ben ik in het proces om spellen te verkopen, of in ieder geval uit mijn collectie te halen. Het lastig is de "jamaar, misschien wil ik die ooit nog wel eens spelen!"-houding die ik zo'n beetje met alles heb.
Bijvoorbeeld Neanderthal en Greenland, die ook op de eerste foto staan: die spellen klinken ZO tof, het onderwerp ZO spannend, maar ik krijg ze gewoon niet op tafel. Ook niet solo, omdat de regels gewoon veel te ingewikkeld (lees: slecht geschreven) zijn.

Daarnaast zijn er een aantal spellen die ik cadeau heb gekregen, wat het lastiger maakt om ze te verkopen, omdat dat in mijn ogen ondankbaar is. Maarja, wat moet je dan, als je Dixit maar één keer hebt gespeeld de afgelopen 4 jaar en die ene keer was op de dag dat je het spel kreeg? Precies, dat moet de deur uit.

Ik heb momenteel een 2x4 Kallax die volzit, een paar planken in een Billy kast en een paar spellen op de grond. Het werd pas ècht duidelijk voor me, dat ik teveel had, toen ik dingen op de grond begon te stapelen Nu helpt het niet dat 7Th Continent 2 gigantische dozen heeft voor maar één spel, maar toch...
Door Fawful (545 reacties) op 15-08-2019 10:57
( PM )
Het is inderdaad lastig om niet te enthousiast van alles op te kopen. Wat ik zelf merk is dat er veel spellen zijn die slecht tot niet verkrijgbaar zijn. Daarvan wil ik eigenlijk altijd zorgen dat ik ze in huis heb, maar het is vaak de jacht die interessanter is dan wanneer het aankomt :p. Het is voor mij een mix van FOMO (fear of missing out) en retail therapy.

De laatste tijd probeer ik er wat beter in te zijn door spellen te kopen die ik ook solo kan spelen, dan komen ze in ieder geval een stuk makkelijker op tafel. Daarnaast heb ik de laatste tijd ook aardig wat spellen waar ik niet enthousiast meer van werd verkocht.

Voornaamste horde voor mij om een nieuw spel op tafel te leggen blijft het leren van nieuwe regels, vooral bij complexe spellen kost dat veel tijd en als je constant dingen terug moet zoek is dat ook irritant.
Door Mischaatje (3 reacties) op 15-08-2019 14:10
( PM )
Mijn enige zwak is als er weer eens een bordspel bij de Kringloop ligt. Die gaat bijna altijd mee. Vervangende/missende onderdelen kan je meestal bestellen bij de fabrikant. Niet verwonderlijk dat ALLE spellen op mijn 'shelf of shame' bij de Kringloop vandaan komen. Zitten ook wel wat dubbelen bij. Eigenlijk zou ik ze eens in de TK/TR hoek moeten zetten.
Door Robbus (65 reacties) op 15-08-2019 14:59
( PM )
Ik herken me in een hoop dingen die ik hier lees. Ik probeer wat minder per maand uit te geven, maar vooral de regel dat het in de kast moet passen (10 Kallaxvakken + een beetje ruimte erboven) is een belangrijke graadmeter. In principe betekent het dat als ik iets koop er mogelijk iets weg moet, al is er soms een beetje ruimte doordat ik een wat grotere verkoopronde gedaan heb.

Dat leidt tot kritisch naar spellen kijken. Heb ik iets dat er op lijkt? Is het in dat geval (mogelijk) beter dan hetgeen wat ik al heb? Wat gaat er dan de kast uit? Als ik op al die vragen een antwoord heb dan mag het spel in huis komen. Ik koop nu ongeveer eens per maand een groot spel en dan soms wat kleine dingen of uitbreidingen. En als het niet bevalt gaat het in de verkoop of gooi ik het weg als na een tijd niemand het wil overnemen (na het geplunderd te hebben voor onderdelen/dobbelstenen).