TIPS: Spel(l)en met je partner

Veel boardgamers hoor ik zeggen dat hun partner niet van bordspellen houdt. Zo jammer, want dan moet je steeds iemand uitnodigen, een solo-modus spelen of genoegen nemen met de app-versie van een spel. Maar wacht, geen nood! Er is hoop! Een jaar geleden was ik zo’n onwillige partner. M’n man kocht ineens spel na spel en wilde er elke avond wel één uitproberen. “Dan richt je maar een spellengroep op,” zei ik hem. Mij niet gezien. Ondertussen wil ik geen avond meer met die groep missen. Gekker nog, tegenwoordig speel ik bijna elke dag wel een bordspel met hem.

Watskeburt?!

Hieronder de vijf strategische stappen, waarmee mijn man mij de hobby in sleepte. Mede-boardgamer, doe er je voordeel mee.

Stap 1: Party time!
Het leek mij nogal een suffe hobby, zeker voor een stel: “Wat wij doen op de zaterdagavond? Nou uh, spelletjes…” Met zijn Marvel Legendary (2012) en Kemet (2012) kon mijn man dus nog even niet aankomen. In plaats daarvan haalde hij drank en chips in huis, nodigde onze vriendengroep uit en introduceerde een scala aan party games. Die bleken voor mij een betere ingang in de hobby dan wat vaak ‘gateway games’ worden genoemd (zoals De Kolonisten van Catan of Ticket to Ride). Zo leerde ik namelijk hoe sociaal en leuk spellen eigenlijk zijn. Waar ik eerst liever een andere afspraak maakte op game night, wilde ik het al gauw niet meer missen.



Een grote hit bij ons was Wat schets je me nou?! (2009), een spel dat grappiger wordt naarmate je er slechter in bent. Iedere speler krijgt een schetsboekje, waarin je in korte tijd een concept moet uittekenen. Vervolgens schuiven alle schetsboekjes door en raad je wat andermans tekening voor moet stellen. Omdat je zo’n vijf tot zeven keer doorschuift, wordt de afstand tussen oorspronkelijk concept en uiteindelijke tekening steeds groter. Elke ronde is het weer ontzettend grappig om alle schetsboekjes na te lopen.

Andere aanraders zijn Codenames (2015), Dixit (2008), Spyfall (2017), When I Dream (2016) en Crossfire (2017).

Stap 2: De juiste ‘gateway game’
Ondertussen probeerde mijn man evengoed allerlei ‘gateway games’ op mij uit: toegankelijke spellen, die een goed woordje moeten doen voor de rest van de hobby. Veel van de spellen die hij koos, deden dat echter niet. Onitama (2014 ) bijvoorbeeld, een ‘abstract strategy’ spel dat op schaken lijkt, bevestigde alleen maar dat ik niet zo’n strateeg ben. En Carcassonne (2000), een ‘tile placement’ spel dat heel populair schijnt te zijn, vond ik vooral saai. Pas bij Century: De Specerijenroute (2017) voelde ik een klik. Het spel zoog me naar binnen en deed me de tijd vergeten. Ah, dus hier had mijn man het steeds over!


Century: De Specerijenroute


Achteraf gezien is het niet zo gek dat ik Century leuk vond. Het is een engine builder en dat is nu nog steeds mijn favoriete spelmechaniek. De boodschap is deze: zet even je eigen spelvoorkeuren opzij. Die hoeven namelijk niet per se bij je partner te passen. Probeer verschillende typen spellen uit, tot je partner zich er in één (of meerdere) verliest. En ga dan door naar stap 3.

Stap 3: Volg die favoriet
Nu moet je natuurlijk doorpakken op dat type spel dat je partner het meest beviel. Het is een moment van bescheidenheid – vooral omdat je nu een stuk minder zult winnen. Maar da’s precies ook het slimme van deze stap natuurlijk. Ik herinner me in die tijd dat mijn man de engine builder Orléans (2014) en het ‘worker placement’-spel Viticulture: Essential Edition (2015) kocht en dat ik die niet zwoegend en zwetend, maar eigenlijk vrij simpel van hem won. Juist omdat het wat complexere spellen waren, deed het wonderen voor mijn gevoel een ‘echte’ boardgamer te zijn. Van de weeromstuit begon ik ook zelf benieuwd te raken naar nieuwe spellen.



Die spelmechanismen vind je trouwens op Boardgamegeek. Zoek via de zoekmachine de pagina van het spel op en kijk dan onder ‘Classification’. Je kunt hier ook op de verschillende termen klikken om erachter te komen wat ze precies inhouden. Zo ontdekten wij, via Stenen Tijdperk (2008), dat we allebei van ‘worker placement’ houden en, via Dominion (2008), ook van ‘deck building’. Sindsdien stroomt onze kast vol met die typen spellen.

Stap 4: De juiste YouTubers
Al een tijdje hoorde ik vanaf het toilet de stemmen van Tom, Zee en Sam (The Dice Tower) schallen. Mijn man keek – en kijkt – te pas en te onpas YouTube-filmpjes over bordspellen. Mij trok het niet zo, al die mannen in XXXL T-shirts. Tot mijn man me iets van Rahdo liet zien. Die vertelde zo aanstekelijk over spellen, dat ik vanzelf zin kreeg deze te spelen. Een ‘care bear’ noemde hij zich en zijn vrouw was – hé verrek! – ook een boardgamer. Door Rahdo begon ik me in YouTube te verdiepen, leerde ik meer over termen als ‘bag building’ en ‘card drafting’ en deed ik mijn eerste eigen spelaankoop: Agricola (2007). En dan is het hek van de dam, hè?

Later merkte ik trouwens dat Rahdo en ik niet echt dezelfde smaak hebben (Agricola heb ik al weer verkocht). Wat dat betreft komen The Brothers Murph en Shut Up & Sit Down dichterbij. En die kerels van The Dice Tower ben ik toch ook gaan waarderen. Hun top 10’s helpen me enorm om nieuwe spellen te ontdekken – zoals deze Top 10 Worker Placement Games.


De mannen van Shut Up & Sit Down


Stap 5: De ‘campaign’-ervaring
Favoriete spellen, eigen aankopen, YouTube-onderzoek – wat heb je als boardgamer dan nog van je partner te wensen? Nou, dat je wat vaker in de week speelt. Dat je partner, net als jij, niet kan wachten om weer een doos uit de kast te trekken. Voor mij kwam dat na een aantal super spannende ‘campaign’-ervaringen: spellen waarin speelsessies aan elkaar gelinkt worden door een lopend verhaal. Gloomhaven (2017) heeft dat bijvoorbeeld, waarin ieder een eigen karakter heeft met unieke vaardigheden en krachten, die met elk spel sterker worden. Helemaal spannend was Pandemic Legacy: Seizoen 1 (2016), waarin elke speelsessie staat voor één maand in een vrij gruwelijk pandemisch jaar. Op het einde speelden we vijf maanden in twee dagen uit. Een beetje dat binge-gevoel dat je ook bij Netflix kunt hebben.



Nu is het dus werkelijk zo erg, dat ik net als mijn partner liever een spel speel dan naar de film ga en liever een Jamey Stegmaier’s Sunday Sitdown kijk dan de krant lees. En nu ik ook nog eens voor een spellenwebsite schrijf, gebeurt het zelfs wel eens – heel af en toe – dat ik eerder van een spellennieuwtje hoor dan mijn man.

Waar moet dat heen?

En bij jou?
Ik ben benieuwd hoe dit bij mede-boardgamers is! Deel je de hobby ook met je partner? Of wil die er juist totaal niet aan? Heb je hem of haar ook een tijdje moeten overtuigen? Hoe heb jij dat dan aangepakt? Laat het weten in een reactie hieronder.

Geschreven door Elin Derks

Geplaatst door Miss Steiner op 27-09-2018 20:39
Aantal keer bekeken: 705

Reacties

Door Grrrr (1 reacties) op 27-09-2018 22:01
( PM )
Mijn vriendin heeft niks met bordspellen en ik verwacht niet dat dat snel gaat veranderen. Ook partygames vindt ze niet leuk, dus jouw stappenplan kan ik niet één op één toepassen, vrees ik :) Af en toe een spelletje Lost Cities kan nog wel, dus daar heb ik intussen vrede mee. Niet iedereen kan alles leuk vinden wat jij ook leuk vindt, jammer maar ook geen ramp.
Door Mon369 (73 reacties) op 28-09-2018 00:17
( PM )
Leuk stuk om te lezen, met wat mij betreft ook een paar prima aanbevelingen.
Ik ,,voel" Rahdo (nog?) niet zo. Wel koop ik veel te veel spellen naar aanleiding van reviews door de mannen van Shut up and Sit Down en daarvoor the Dice Tower.

Mijn vriendin speelt mee en ze heeft een open mind wat betreft de thema's; Ook al lijkt het haar niet echt iets, toch zal het in de meeste gevallen proberen. Cosmic Encounter is daar (gelukkig) een voorbeeld van.
In het verleden speelden we samen veel Carcassonne en het kaartspel voor twee spelers van de Kolonisten van Catan.

Nu heeft ze al best wat spellen gespeeld. Ze houdt meer van spellen met wat meer interactie (lees: mogelijkheden om een ander een beetje te zieken) zoals Hyve, Azul, Rozenkoning. Verder bevielen de co-ops als Pandemic, the Mind en Time Stories haar en ook hidden role/team games zoals Deception-Murder in Hong Kong en Bang-the Dice Game liggen haar prima.
Al met al heb ik niets te klagen. We zouden wat vaker spellen willen spelen maar dat komt er in deze fase (jonge kinderen) niet zo van.
Door Slick (146 reacties) op 28-09-2018 09:48
( PM )
Patchwork en Qwixx waren hier makkelijk te introduceren. We zijn steengoed in 30 Seconds samen, altijd leuk om andere koppels te verslaan door 1 woord te zeggen en het antwoord te weten.

Andor en Stenen Tijdperk met meerdere wel gespeeld, net als King of Tokyo best vaak. 7 Wonders: Duel ook paar keer op tafel gekomen maar daar moeten we beide nog wat meer inkomen. Herkennen ons nog niet in de lovende recensies.

Ze kan niet zo goed tegen haar verlies haha. Azul laatst op Noorderspel wel gespeeld en, na het verkopen van wat spellen, ga ik die waarschijnlijk wel aanschaffen. Puzzelspellen met geringe invloed op anderen blijken dus een favoriet!
Door Skull_kid (1332 reacties) op 28-09-2018 09:51
Rol: Forum Moderator
( PM )
Ik heb echt een schurfthekel aan Rahdo, ik kan die man niet luchten of zien. Hij schreeuwt altijd in de camera, regels worden snel snel (al schreeuwend) uitgelegd, hij "speelt" daarna een spel "met" z'n vrouw (die er 9/10 keer niet bij is, dus stop nou eens met zeggen "en nu doet ze dit"...) en daarnaast geeft ie alles een "wow, dit is fantastisch, dit moet iedereen spelen"-conclusie.

Ik snap wel dat je als grote reviewer moet kiezen wat je reviewet (het kost immers veel tijd om een spel te leren zodat je het uit kan leggen) en dat je daarom kiest wat je leuk lijkt, maar het helpt niet echt bij de geloofwaardigheid van z'n conclusies als het huidige spel altijd beter is dan het vorige.

Nu on topic! Mijn vriendin vindt bordspellen wel leuk, echter blijft het voor haar bij partyspellen (quizspellen bijvoorbeeld), simpele spelletjes (Yahtzee) en simpele spelletjesmet een twist (Qwixx). Ik denk dat ik zelf de fout in ben gegaan, toen ik Agricola voor m'n verjaardag kreeg ooit en dat we deze om een uur of 9 's avonds, na de nodige wijn, gingen spelen, want "dit kon je wel spelen uit het regelboek". Hierdoor is ze flink afgeknapt op "ingewikkelde" spellen, want het herinnert haar altijd aan die ene keer met Agricola

Ik ben zelf van de zwaardere spellen en hoe meer verhaal hoe beter, terwijl mijn vriendin juist echt helemaal niets heeft met verhalen (ze is niet zo creatief en dan is het inleven in een figuurtje nogal lastig) en gewoon een simpel spel wil spelen. Ik probeer d'r wel een beetje te pushen soms (Clans of Caledonia bijvoorbeeld), wat lijkt te helpen, zeker als ik de regels zelf goed ken.

Ik denk dat ik momenteel tussen fase 2 en 3 zit met m'n vriendin. Ze vindt Yahtzee leuk, dus ik zoek spellen die net wat meer toevoegen (al wordt het dan al gauw "waarom maken ze Yahtzee ingewikkelder?!"). Qwixx was wel echt on-point, maar Roll Through The Ages weer niet.

Wat ik ook merk, en hier zullen veel fervente gamers me echt voor haten, is dat als ik d'r laat winnen, ze het spel vaker wil spelen. Win ik de eerste keer, is het een stom spel
Door Sunnyfield (61 reacties) op 28-09-2018 11:36
( PM )
Quote:
Wat ik ook merk, en hier zullen veel fervente gamers me echt voor haten, is dat als ik d'r laat winnen, ze het spel vaker wil spelen. Win ik de eerste keer, is het een stom spel

LOL! Zooooo herkenbaar!
Door Egg citizen (643 reacties) op 28-09-2018 11:41
( PM )
Quote:
...
Wat ik ook merk, en hier zullen veel fervente gamers me echt voor haten, is dat als ik d'r laat winnen, ze het spel vaker wil spelen. Win ik de eerste keer, is het een stom spel


Ik snap heel goed waarom je haar dan laat winnen :)... dan heb je later tenminste nog een speel kameraad... merk dat ik mijzelf weleens te weinig inhoud als ik met een nieuw spel op de proppen kom... dan weet je gewoon dat het de volgende keer lastig wordt het spel nog op tafel te krijgen. (bijvoorbeeld met blood rage, toen ik won met een voorsprong van 101 punten verschil met de tweede plek... bord rond dus)
Door Miss Steiner (4 reacties) op 28-09-2018 13:19
( PM )
Quote:
Ik heb echt een schurfthekel aan Rahdo, ik kan die man niet luchten of zien. Hij schreeuwt altijd in de camera, regels worden snel snel (al schreeuwend) uitgelegd, hij "speelt" daarna een spel "met" z'n vrouw (die er 9/10 keer niet bij is, dus stop nou eens met zeggen "en nu doet ze dit"...) en daarnaast geeft ie alles een "wow, dit is fantastisch, dit moet iedereen spelen"-conclusie.


Ja, ik moet bekennen dat ik hem ook steeds minder kan hebben. Maar ik vind het wel fijn dat hij empathisch is en zo über-enthousiast. Aan de andere kant: heerlijk als Tom Vasel roept "Man, do I hate this game!" Weet je ook weer waar je aan toe bent.
Door Fantasyfreak (838 reacties) op 29-09-2018 10:20
( PM )
Rahdo ben ik ook niet heel erg gek op. Ik kijk meestal naar Tom Vasel of als het in het Nederlands kan naar Nox Spellenzolder. Vooral omdat deze erg rustig uitlegt en ik kan gewoon niet tegen dat drukke gedoe. Of naar GameNight! ook al maken die nog weleens foutjes met de regels maar het ziet er gezellig uit en je leert een spelletje ook spelen.

Qua spellen spelen gaat dat wel goed hier. Ik zei gewoon dat ik vroeger best graag spellen speelde en mijn vriendin vond dat ook wel leuk om te doen. Dan bedoel ik wel wij allebei als 8 jarige ongeveer. Toen gewoon simpel begonnen met De Betoverde Doolhof. Dat was al leuk dus op zoek naar andere dingen. Het eerste wat ik liet zien waren Patchwork en Agricola (2 speler versie). Nou die wou ze zelf ook wel proberen omdat Patchwork er gezellig uit ziet en Agricola omdat het met dieren is dus direct gekocht en die waren ook al meteen een succes.

Dan langzamer wat verder kijken naar spellen en vervolgens speel je iets grotere spellen zoals Carcassonne, Ticket to Ride en Droomhuis of de snellere tussendoor spellen zoals Drakenwoud.

Daarna ook al begonnen aan De Legenden van Andor die weer iets meer diepgang had. Mij leek het sowieso al erg leuk, maar mijn vriendin vond het leuk dat het ook echt samen kon spelen tegen het spel. Dus dat was ook al een succes. Denk dat daarna Orleans wel het lastigste spel is geworden wat we in huis hebben. Tot nu toe pas 1x gespeeld, maar nu het eerder donker is komen de spellen wat meer op tafel en verwacht ik die ook weer binnenkort te spelen.

Echt zware spellen zoals een Gloomhaven begin ik dan weer niet aan. Ben bang dat dat net te complex is om er dan ook plezier uit te halen. Orleans zit net op het randje nog met de vele keuzes die je kunt maken :)

Een laatste ding wat ik nog wil toevoegen is dat het opvalt dat thema's erg belangrijk zijn. Mijn vriendin is bijv. gek op dieren en creatief bezig zijn dus zoek je spellen met zulke thema's zoals een Agricola, Dierentuin Bordspel/Zooloretto, Droomhuis, Cottage Garden, Berenpark en Patchwork dan is het al veel aantrekkelijker om een spel te gaan spelen.
Door CandyShine (580 reacties) op 29-09-2018 21:37
( PM )
Quote:
Een laatste ding wat ik nog wil toevoegen is dat het opvalt dat thema's erg belangrijk zijn. Mijn vriendin is bijv. gek op dieren en creatief bezig zijn dus zoek je spellen met zulke thema's zoals een Agricola, Dierentuin Bordspel/Zooloretto, Droomhuis, Cottage Garden, Berenpark en Patchwork dan is het al veel aantrekkelijker om een spel te gaan spelen.


Dit is inderdaad ook iets wat ik veel gebruik bij nieuwe spelers en voornamelijk dan collega’s, familieleden en vriendinnen. Dan pak ik veel eerder een Takenoko (kijk schattige pandabeertjes!), een Kanagawa of iets neutraals zoals Codenames. Daar moet je gewoon niet met fantasy thema’s aan komen zetten.